Emmett Burke, Manhattan'daki restoranlarında olağandışı bir şey fark etti. Yarı -Pizza Point Masaları ve Sipariş verdikleri geri kalan bar odası. Emmett's ve Emmett on Grove, Bay Burkes Chicago tarzında iki pizzacı, konuklar kalıntıları eve götürmek için kutular istemekle ilgilenmiyorlar.
“Mutfağa geri dönen plakalara ve çıkardığımız yiyeceklere bakacağım ve bir şeylerin yanlış olup olmadığını soracağım” dedi. “Çoğu insanın buzdolabında çeyrek pizza sahip olmak istediğini varsayabilirim.”
New York ve diğer şehirlerdeki bir dizi restoran, davranıştaki bu şaşırtıcı değişimi gözlemledi. Sosyal stigmata, basit bir şekilde götürme sırası ve bu tabu, sosyal damgalar da dahil olmak üzere köpek çantası çıkıklarına göre yiyecek paylaşımına geri dönüş gibi bir dizi faktörleri var.
Ortalama bir Amerikalı, her yıl restoranlarda plakada yiyeceklere değer 53 £ veya 329 ABD doları bırakıyor, 2023 gıda israfını azaltmak için çalışan bir kuruluş olan Refed'den veriler. Grubun başkanı Dana Gunders, zaman içinde bu numaradaki değişikliklerin takip edilmesinin zor olduğunu söyledi. Bununla birlikte, anekdot bulguları, konukların kalıntılarının algısında böyle bir değişikliğin kuruluşun bu konuda bir çalışma yapmayı planladığını göstermektedir.
“Onlara karşı bir şeyler olan bazı insanlar var,” dedi Bayan Gunders. “Sadece” Ben herhangi bir kalıntıyı yemiyorum “diyen insanlar.
Ancak diğerleri için kalıntıların bir lojistik meselesi olduğunu söyledi. Ne kadar yiyecek kaldı? Eve götürmek için kaç kutu gerekiyor? Ne kadar zaman yemem gerekiyor? Elvedemden sonra ne yapmalıyım?
Bay Burke, müşterilerinin dörtte üçünün evden çıkmadığını ve birçoğunun genç olduğunu fark ettiğini tahmin ediyor. Onun teorisi: Z Nesil üyeleri, istediğiniz zaman her şeyi sipariş etme yeteneği ile büyüdü. Ertesi gün kolayca taze bir şeyler sipariş edebiliyorsanız neden bir restorandan eve getiriyorsunuz?
İnsanların nadiren randevularda nasıl kutular istediğini görür. “Bence, yiyebileceğiniz bir büfeye eşdeğer olmak istemiyor ve masa ceketinize rulo koymak istiyormuşsunuz gibi.” Dedi. “Bence bir belirsizlik var.
Jenn Saesue, Fish Cheeks ve Manhattan'daki Tayland restoranları Bangkok Supper Club'ın sahibi Jenn Saesue, çoğu konuğun Leftoz'u eve götürdüğünü varsaydı. Ancak çalışanlarını takip ettiğinde, durumun böyle olmadığını öğrenmek için şok oldu.
Tayland'da büyüdüğünde, yiyecek israfının büyük bir hayır olduğu öğretildi. “Çiftçiler bu pirinci hasat etmek için çok çalışıyor” dedi. “Tabakta pirinç tahıl bırakmazsın.
Bay Burke gibi, ekibi de benzer kalıplar gözlemledi. Aileler eve yemek alma eğilimindedir. “Ama eğer bir erkek ve bir kızsa ve bir randevuda gibi görünüyorsa, çok sipariş edecekler, ama hiçbir şey bitirmeyecekler” dedi. “Ve onu eve götürmeyeceksin.”
Pandemi sırasında konuklar, New York, Nashville ve Washington'daki yerlerle Çin restoranları zinciri olan Philippe Chow'da yemekleri paylaşmak yerine kendi yeni başlayanlarını sipariş etmeye alışkınlar, Başkan ve Genel Müdür Abraham Merchant. Şimdi gruplar yiyecek paylaşmak ve diğerinin plakalarından yemek için geri döndüler.
“Bu yemeği yemeğin sonunda eve götürmek istemiyorsun,” dedi gülerek. “Farklı bıçaklar, çatallar ve çubuklar vardı.”
Konukların artıkları eve götürme olasılığının daha net bir göstergesi olabilir: restorana gidip gitmedikleri. New Yorkluların çoğu toplu taşıma alıyor, dedi Bayan Gatters ve kalıntılar yaşam tarzlarına uymuyor. Karakteristiğe göre uzun taşıtlar ve sosyal yükümlülükler, köpek çantalarını hoş olmayan (ve muhtemelen güvensiz) bir oda sıcaklığında tutabilir.
“Bu yemek buzdolabında olmayacak,” dedi Brooklyn'deki Sunset Park'ta yaşayan ve akşam yemeğinden sonra sık sık barlara giden bir şehir planlayıcısı Adam Beckerman. “Sadece etrafa atıldı.”
Ayrıca, sosyal durumları okumak için zor olan yemekleri de eve götürmekten hoşlanmıyor. “Artıklardan iddialarda bulunduğum izlenimini vermek istemiyorum” dedi.
Bay Burke, konukların çoğunun pizzacılarındaki benzer kararlara maruz kaldığına inanıyor. “Bir kulübe mısır kazanan veya köfte getirmeye o kadar meyilli olmayabilirsiniz” dedi.
Atlanta'daki Yunan tarzı bir restoran olan Kyma'daki konukların çoğu oraya gidiyor. Ve belki de kalan kültür canlı ve iyi.
Bir sahibi Pano I. Karatasos, “Konukların yüzde 85'inin restoranlarda sipariş ettiklerini bitirdiğini söyleyeceğim, ancak yüzde 15'i değil.” Dedi. “Bu insanlar yiyeceklerini ödediler ve eve götürmek istiyorlar.”
Bay Karatasso'nun babası şehirde Yunan restoranlarına sahip olduklarında, çalışanlar artık alüminyum folyoya kalan ve filmi kuğu şekillerine çevirdi. “Artık kuğu yapmıyoruz, ama insanların yiyeceklerini eve götürmelerini kesinlikle kolaylaştırıyoruz” dedi. “Buradaki misafirperverliğin büyük bir parçası.”
Manhattan'daki Flatron Bölgesi'nde tatma adamı olan Koreli bir restoran olan Oiji Mi Operasyon Direktörü Ahra Ko, konuklar (normalde onlara göre jet yataklarıyla) yiyeceklerinin bir kısmını gerektirdiğinde “biraz hayal kırıklığı” hissediyor.
Kalitenin evde aynı olmayacağını biliyor. “Eğer 'Donutları alabilir miyiz?' Sıcak ve yapışkan peynirle dolu, “Çok lezzetli olmayacak, ama güvenli olmayacak” dedi.
Ama aynı zamanda porsiyonları doğru hale getirmek restoranın görevi olduğunu düşünüyor. Bu iyi bir denge: misafirleri doyurmak için yeterli, ama o kadar çok değil. Konuklar evden yemek istediğinde, yanlış bir şey yaptığımızı hissediyoruz “dedi.
Bununla birlikte, Oiji Mi, gıda güvenli bir şekilde aktarılabildiği sürece soruları dikkate alır. “İstiridye yapamayız,” dedi gülerek. “İnsanlar sorsa da.”
“Mutfağa geri dönen plakalara ve çıkardığımız yiyeceklere bakacağım ve bir şeylerin yanlış olup olmadığını soracağım” dedi. “Çoğu insanın buzdolabında çeyrek pizza sahip olmak istediğini varsayabilirim.”
New York ve diğer şehirlerdeki bir dizi restoran, davranıştaki bu şaşırtıcı değişimi gözlemledi. Sosyal stigmata, basit bir şekilde götürme sırası ve bu tabu, sosyal damgalar da dahil olmak üzere köpek çantası çıkıklarına göre yiyecek paylaşımına geri dönüş gibi bir dizi faktörleri var.
Ortalama bir Amerikalı, her yıl restoranlarda plakada yiyeceklere değer 53 £ veya 329 ABD doları bırakıyor, 2023 gıda israfını azaltmak için çalışan bir kuruluş olan Refed'den veriler. Grubun başkanı Dana Gunders, zaman içinde bu numaradaki değişikliklerin takip edilmesinin zor olduğunu söyledi. Bununla birlikte, anekdot bulguları, konukların kalıntılarının algısında böyle bir değişikliğin kuruluşun bu konuda bir çalışma yapmayı planladığını göstermektedir.
“Onlara karşı bir şeyler olan bazı insanlar var,” dedi Bayan Gunders. “Sadece” Ben herhangi bir kalıntıyı yemiyorum “diyen insanlar.
Ancak diğerleri için kalıntıların bir lojistik meselesi olduğunu söyledi. Ne kadar yiyecek kaldı? Eve götürmek için kaç kutu gerekiyor? Ne kadar zaman yemem gerekiyor? Elvedemden sonra ne yapmalıyım?
Bay Burke, müşterilerinin dörtte üçünün evden çıkmadığını ve birçoğunun genç olduğunu fark ettiğini tahmin ediyor. Onun teorisi: Z Nesil üyeleri, istediğiniz zaman her şeyi sipariş etme yeteneği ile büyüdü. Ertesi gün kolayca taze bir şeyler sipariş edebiliyorsanız neden bir restorandan eve getiriyorsunuz?
İnsanların nadiren randevularda nasıl kutular istediğini görür. “Bence, yiyebileceğiniz bir büfeye eşdeğer olmak istemiyor ve masa ceketinize rulo koymak istiyormuşsunuz gibi.” Dedi. “Bence bir belirsizlik var.
Jenn Saesue, Fish Cheeks ve Manhattan'daki Tayland restoranları Bangkok Supper Club'ın sahibi Jenn Saesue, çoğu konuğun Leftoz'u eve götürdüğünü varsaydı. Ancak çalışanlarını takip ettiğinde, durumun böyle olmadığını öğrenmek için şok oldu.
Tayland'da büyüdüğünde, yiyecek israfının büyük bir hayır olduğu öğretildi. “Çiftçiler bu pirinci hasat etmek için çok çalışıyor” dedi. “Tabakta pirinç tahıl bırakmazsın.
Bay Burke gibi, ekibi de benzer kalıplar gözlemledi. Aileler eve yemek alma eğilimindedir. “Ama eğer bir erkek ve bir kızsa ve bir randevuda gibi görünüyorsa, çok sipariş edecekler, ama hiçbir şey bitirmeyecekler” dedi. “Ve onu eve götürmeyeceksin.”
Pandemi sırasında konuklar, New York, Nashville ve Washington'daki yerlerle Çin restoranları zinciri olan Philippe Chow'da yemekleri paylaşmak yerine kendi yeni başlayanlarını sipariş etmeye alışkınlar, Başkan ve Genel Müdür Abraham Merchant. Şimdi gruplar yiyecek paylaşmak ve diğerinin plakalarından yemek için geri döndüler.
“Bu yemeği yemeğin sonunda eve götürmek istemiyorsun,” dedi gülerek. “Farklı bıçaklar, çatallar ve çubuklar vardı.”
Konukların artıkları eve götürme olasılığının daha net bir göstergesi olabilir: restorana gidip gitmedikleri. New Yorkluların çoğu toplu taşıma alıyor, dedi Bayan Gatters ve kalıntılar yaşam tarzlarına uymuyor. Karakteristiğe göre uzun taşıtlar ve sosyal yükümlülükler, köpek çantalarını hoş olmayan (ve muhtemelen güvensiz) bir oda sıcaklığında tutabilir.
“Bu yemek buzdolabında olmayacak,” dedi Brooklyn'deki Sunset Park'ta yaşayan ve akşam yemeğinden sonra sık sık barlara giden bir şehir planlayıcısı Adam Beckerman. “Sadece etrafa atıldı.”
Ayrıca, sosyal durumları okumak için zor olan yemekleri de eve götürmekten hoşlanmıyor. “Artıklardan iddialarda bulunduğum izlenimini vermek istemiyorum” dedi.
Bay Burke, konukların çoğunun pizzacılarındaki benzer kararlara maruz kaldığına inanıyor. “Bir kulübe mısır kazanan veya köfte getirmeye o kadar meyilli olmayabilirsiniz” dedi.
Atlanta'daki Yunan tarzı bir restoran olan Kyma'daki konukların çoğu oraya gidiyor. Ve belki de kalan kültür canlı ve iyi.
Bir sahibi Pano I. Karatasos, “Konukların yüzde 85'inin restoranlarda sipariş ettiklerini bitirdiğini söyleyeceğim, ancak yüzde 15'i değil.” Dedi. “Bu insanlar yiyeceklerini ödediler ve eve götürmek istiyorlar.”
Bay Karatasso'nun babası şehirde Yunan restoranlarına sahip olduklarında, çalışanlar artık alüminyum folyoya kalan ve filmi kuğu şekillerine çevirdi. “Artık kuğu yapmıyoruz, ama insanların yiyeceklerini eve götürmelerini kesinlikle kolaylaştırıyoruz” dedi. “Buradaki misafirperverliğin büyük bir parçası.”
Manhattan'daki Flatron Bölgesi'nde tatma adamı olan Koreli bir restoran olan Oiji Mi Operasyon Direktörü Ahra Ko, konuklar (normalde onlara göre jet yataklarıyla) yiyeceklerinin bir kısmını gerektirdiğinde “biraz hayal kırıklığı” hissediyor.
Kalitenin evde aynı olmayacağını biliyor. “Eğer 'Donutları alabilir miyiz?' Sıcak ve yapışkan peynirle dolu, “Çok lezzetli olmayacak, ama güvenli olmayacak” dedi.
Ama aynı zamanda porsiyonları doğru hale getirmek restoranın görevi olduğunu düşünüyor. Bu iyi bir denge: misafirleri doyurmak için yeterli, ama o kadar çok değil. Konuklar evden yemek istediğinde, yanlış bir şey yaptığımızı hissediyoruz “dedi.
Bununla birlikte, Oiji Mi, gıda güvenli bir şekilde aktarılabildiği sürece soruları dikkate alır. “İstiridye yapamayız,” dedi gülerek. “İnsanlar sorsa da.”
